Ο Παναγιώτης και η Φωτεινή δεν ήταν απλώς ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Ήταν δύο άνθρωποι που έμοιαζαν να έχουν φτιαχτεί ο ένας για τον άλλον. Από εκείνους που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια – γιατί η ηρεμία ανάμεσά τους, το πώς στέκονται κοντά, λέει ήδη τα πάντα.

Η μέρα του γάμου τους ξεκίνησε με μια οικειότητα που μάς άγγιξε. Δεν υπήρχε άγχος, μόνο μια ήρεμη χαρά παντού. Η Φωτεινή ετοιμαζόταν πλαισιωμένη από χαμόγελα και ζεστές αγκαλιές, ενώ ο Παναγιώτης, με ένα βλέμμα γεμάτο σιγουριά, περίμενε απλώς να τη δει.

Το μυστήριο κύλησε με απλότητα, αλλά και έντονη συναισθηματική φόρτιση. Οι στιγμές ήταν σιωπηλές, σχεδόν ιερές — τα μάτια τους έλεγαν περισσότερα απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να αποτυπώσει ένας φακός. Κι όμως, εμείς προσπαθήσαμε. Να κρατήσουμε εκείνο το πρώτο βλέμμα στην είσοδο της εκκλησίας, το τρέμουλο στα χέρια, την ανάσα πριν το "δέχομαι".

Μετά το μυστήριο, η φωτογράφιση έγινε χωρίς καθοδήγηση — γιατί δεν χρειαζόταν. Ο Παναγιώτης και η Φωτεινή απλώς ήταν εκεί, ο ένας για τον άλλον, και κάθε μας «κλικ» κατέγραφε κάτι αληθινό. Έναν ψίθυρο, ένα γέλιο, ένα χάδι. Αυτές είναι οι εικόνες που μένουν.

Το γλέντι ακολούθησε με χαρά, κέφι και πολλή αγάπη. Ήταν όλοι εκεί — φίλοι, συγγενείς, άνθρωποι που τους αγαπούν και τους στηρίζουν, γεμάτοι ευχές και ανοιχτές αγκαλιές.

Παναγιώτη, Φωτεινή, σας ευχαριστούμε που μας κάνατε μέρος αυτής της τόσο καθαρής, γλυκιάς και γεμάτης αλήθεια μέρας. Να ζήσετε με την ίδια ηρεμία, το ίδιο φως και την ίδια αγάπη που νιώσαμε όλοι εκείνη τη στιγμή.