Ο γάμος του Φίλιππου και της Έφης είχε κάτι σπάνιο: εκείνη τη σιγουριά που νιώθεις όταν δύο άνθρωποι κοιτάζονται και όλα γύρω σιωπούν. Τίποτα δεν ήταν υπερβολικό, τίποτα δεν ήταν στημένο — ήταν μια μέρα γεμάτη αληθινές στιγμές, γεμάτη καρδιά.

Ξεκινήσαμε από τις προετοιμασίες, όπου τα γέλια, τα πειράγματα και η συγκίνηση έμπλεκαν γλυκά σε κάθε γωνιά του σπιτιού. Οι φίλοι, οι γονείς, οι άνθρωποι που τους μεγάλωσαν και τους αγάπησαν, ήταν όλοι εκεί. Η ατμόσφαιρα είχε κάτι από γιορτή και κάτι από τελετουργία. Κάθε βλέμμα, κάθε μικρή λεπτομέρεια είχε σημασία.

Το μυστήριο ήταν όμορφο και βαθιά συγκινητικό. Όχι για το τυπικό, αλλά για το βλέμμα του Φίλιππου καθώς έβλεπε την Έφη να πλησιάζει. Για τον τρόπο που της έπιασε το χέρι, σαν να της το κρατάει ήδη μια ζωή. Για τη σιωπή που έπεσε στην εκκλησία όταν ειπώθηκε το «Η δε γυνή…».

Μετά την τελετή, περπατήσαμε όλοι μαζί στην ύπαιθρο, στο φως του απογεύματος, για τη φωτογράφιση. Η Έφη έλαμπε — όχι μόνο από το φόρεμά της, αλλά από την αγάπη που ένιωθε. Ο Φίλιππος δεν σταμάτησε να την κοιτά, σαν να ήθελε να κρατήσει μέσα του κάθε δευτερόλεπτο αυτής της μέρας.

Το γλέντι που ακολούθησε ήταν ξέφρενο, γεμάτο μουσική, χορό και ανθρώπους που πραγματικά χάρηκαν με τη χαρά τους. Από τα πρώτα ποτήρια μέχρι τον τελευταίο χορό, κάθε λεπτό ήταν ζωντανό και αληθινό.

Φίλιππε, Έφη, σας ευχαριστούμε που μας επιλέξατε για να σταθούμε δίπλα σας σε μια τόσο προσωπική και σημαντική μέρα. Ευχόμαστε η ζωή σας να έχει πάντα τον αυθορμητισμό, τη ζεστασιά και την τρυφερότητα αυτής της στιγμής.